<a href='http://d1.openx.org/ck.php?n=a381cb92&cb=INSERT_RANDOM_NUMBER_HERE' target='_blank'><img src='http://d1.openx.org/avw.php?zoneid=35958&cb=INSERT_RANDOM_NUMBER_HERE&n=a381cb92&ct0=INSERT_CLICKURL_HERE' border='0' alt='' /></a>
สิ่งที่เรามีแต่มหิดล
View next topic
View previous topic
Music Thaksic University Forum Index
»
เป็นยังไงกันบ้าง
Author
Message
zikumsa
Joined: 09 Aug 2006
Posts: 7
Posted: Thu Feb 01, 2007 1:10 pm
สิ่งที่เรามีแต่มหิดลไม่มี
สวัสดีครับชาวดุเรา ฯ นายอิ่มจังก็มีโอกาสเข้ามาคุยกันอีกครั้งหลังจากที่ห่างหายไปนาน ด้วยภารกิจรัดตัว เรียนดนตรีที่ไหน ๆ ก็เหมือนกันหมด งานอย่างเยอะ...555 จากที่ลิงค์โครงการจัดตั้งวิทยาลัยดนตรีวิทยาชีพไม่มีบนหน้าโฮมเพจ ของมหาวิทยาลัยเราแล้ว ก็เป็นเรื่องที่น่าเสียดายมากที่เวปสวย ๆ ของเราอยู่ไกลหูไกลตาผู้คนมากขึ้น ไม่รู้ว่าแค่ข้อความสั้น ๆ ของเรามันกินเนื้อที่ของเขามากนักรึอย่างไร เนอะ...
ขอแสดงความยินดีกับ อ.สุรสิทธ์ ที่สอบผ่านข้อเขียนเข้าระดับปริญญาเอกสาขาดนตรีวิทยา ที่วิทยาลัยดุริยางคศิลป์มหาวิทยาลัยมหิดล...(ขณะเขียนข้อความยังไม่ทราบผลสัมภาษณ์)เชื่อว่าหลายๆ คนคงดีใจที่อาจารย์จะมาเรียน อิอิ...และก็ขอให้กำลังใจกับอาจารย์และน้อง ๆ ที่จะมาสอบในรอบที่สอง ได้ข่าวว่ารอบ 2 นี้คงคึกคักน่าดู เพราะรุ่นของนายอิ่มจังจะสอบด้วยหลายคนเช่น พี่แนน พี่กวา พี่ยุทธ พี่โอ๊ต ...อยากให้น้องปี 4 มาสอบกันเยอะ ๆ เพราะเรา จะได้รู้ว่าจริงๆ แล้วเราจบปี 4 ควรจะมีความรู้มากแค่ไหน สอบเอาจริงเอาจังก็ได้ สอบเล่น ๆ ลองข้อสอบก็ดี เผื่ออยากเรียนทีหลังจะได้รู้ว่าต้องเตรียมตัวอย่างไร ข้อสอบที่มหิดลออกเป็นระดับที่เขาคาดคะเนว่านักศึกษาระดับปริญญาตรีควรจะรู้ ซึ่งค่อนข้างจะสูงกว่าความเป็นจริงไปนิดส์ ... และส่วนใหญ่ที่เรียนอยู่ก็เป็นเด็กจบใหม่ เช่นดนตรีศึกษารุ่นของนายอิ่มจังประมาณ 20 คน มีเด็กพึ่งจบใหม่ 1-2 ปีประมาณ 70-80 % มีรุ่นใหญ่อยู่แค่ 4-5 คน เท่านั้น
จากผลสอบข้อเขียนรอบแรกระดับปริญญาโทที่มหิดลออกมา ที่มี ดนตรีศึกษาติดแค่คนเดียว ดนตรีวิทยา 3 ดนตรีปฏิบัติไม่มีเลย ก็ค่อนข้างจะเป็นเรื่อง Talk of the town พอสมควรทั้งในรายวิชาสัมมนาของ ป.โทเอง ที่หยิบยกมาพูดหลาย ๆ ครั้ง ทั้งเห็นด้วยและไม่เห็นด้วย ทั้งอาจารย์ของมหาวิทยาลัยต่าง ๆ เพราะมีอาจารย์เก่ง ๆ หลาย ๆ ท่านมาสอบแต่ก็ไม่ได้ เรื่องนี้ผู้ที่เกี่ยวข้องกับการออกข้อสอบก็พยายามชี้แจง ว่ามหิดลกำลังค่อย ๆ ปรับมาตรฐานให้สูงขึ้น แต่เป็นแบบค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป ทีละนิด เขาอยากจะรับคนที่พร้อมที่จะมาเรียนจริง ๆ และ จริง ๆ แล้วข้อสอบ ก็ไม่ได้ยากขึ้นจากปีก่อน ๆ มาก เกณฑ์คะแนนให้ ผ่านก็เหมือน ๆ เดิม แต่ดูเหมือนว่าผู้ที่มาสอบอาจจะเตรียมตัวมาน้อย และทำคะแนน ได้น้อย... เช่นภาษาอังกฤษ...สาขาดนตรีปฏิบัติสอบผ่าน 7-8 คน แต่ตกภาษาอังกฤษหมด ถึงวิทยาลัยอยากรับไว้ แต่บัณฑิตวิทยาลัยก็ไม่ยอมให้ผ่าน...
ฝากบอกถึงน้อง ๆ ที่มาสอบรอบที่ผ่านมา ไม่อยากบอกว่าใครนะเอก... หรืออาจารย์ก็ได้ ช่วยโพสแนวข้อสอบรอบที่ผ่านมาในเวปบอร์ดให้ด้วย เอาแบบที่นายอิ่มจังเคยโพสไว้ก็จะดีมาก เพราะจะได้เป็นแนวให้กับคนอื่น ๆ ที่จะมาสอบด้วย เชื่อว่ามาสอบ 2 วันเต็ม ๆ อธิบายแค่ 2 นาทีคงไม่หมด หรือบอกแค่ว่า “ก็ที่เราเรียนนั่นแหละ” หรือ “ทฤษฎีทั่ว ๆ ไปนั่นละ” ก็คงไม่เกิดประโยชน์ อะไร...ไม่ถามดีกว่า 555 ถ้าจำคำถามได้ก็จะดีมาก ลงไว้ให้ด้วย เพราะบางวิชาเช่น วิชาดนตรีศึกษา หรือวิชาความรู้ทั่วไป อาจจะเจอคำถามเหมือนรอบแรก จะได้เตรียมตัวได้เต็มที่...ที่นายอิ่มจังลงไว้คราวก่อน ก็ใช่ว่าจะถูกทั้งหมด แต่ถ้าเรามีแนวข้อสอบหลาย ๆ ปี เราก็จะสามารถประมวลและเก็งข้อสอบได้ล่วงหน้า จะเป็นประโยชน์ต่อรุ่นน้อง ๆ ต่อไป เด๊อ..
คราวนี้ก็ถึงคราวหัวเรื่องที่ขึ้นเอาไว้ซะที สิ่งที่สาขาดนตรีของเรามี แต่ที่วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ มหาวิทยาลัยมหิดลไม่มี เพราะจากข้อความที่นายอิ่มจังเคยโพสไว้ 3-4 ครั้งที่ผ่านมาดูเหมือนว่าอะไร ๆ ก็ดีไปเสียหมด...แต่จริง ๆ แล้วเราก็ยังมีสิ่งที่เราได้เปรียบและน่าภาคภูมิใจกว่าเขาเหมือนกัน แต่ไม่รู้ว่าตอนนี้ที่นั่นจะยังเป็นเหมือนที่ตอนนายอิ่มจังเคยอยู่รึปล่าวน๊อ...
1. คู่แข่ง วิทยาลัยดุริยางคศิลป์เขามีคู่แข่งที่น่ากลัวกว่า มหิดลไม่ได้แข่งกับ ม. ในประเทศ แต่เขาพยายามแข่งกับ มหาวิทยาลัยในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และในเอเชีย เช่น สิงคโปร์ เกาหลี ญี่ปุ่น แต่คู่แข่งของเรา อยู่ในประเทศ แรงกดดันของเราตรงนี้อาจจะมีน้อยกว่าเขา
2. การจัดการ วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ เป็นองค์กรที่ใหญ่มาก เหมือนกับเป็นมหาวิทยาลัยอีกแห่งหนึ่ง เปิดสอนตั้งแต่เตรียมอุดม ถึงปริญญาเอก มีอาจารย์และบุคลากรหลายร้อยคน ต้องใช้เงินหมุนเวียนในแต่ละเดือนหลายล้านบาทมีอาจารย์ชาวต่างชาติที่มาจากหลาย ๆ ที่ แต่ละคนก็เก่ง ๆ บวกอัตตาสูงมาก (บางครั้งก็ไม่ค่อยยอมกัน ) เพราฉะนั้นเราอาจจะได้เปรียบในเรื่องของการจัดการ เราเป็นหน่วยงานที่เล็กกว่า อาจารย์ก็เป็นอาจารย์พี่ ๆ น้อง ๆ กัน นักศึกษาเรามีน้อยกว่า เรามีแค่สาขาเดียว เราจึงมีโอกาส “จิ๋วแต่แจ๋วได้” เราสามารถดูแลกันได้อย่างทั่วถึง เน้นคุณภาพได้
3. ความคาดหวัง เด็กที่ดุริยางคศิลป์ต้องจ่ายค่าเรียนแพงมาก เทอมละประมาณ 50,000 บาท4 ปี ก็ประมาณ 200,000 นี่ยังไม่รวมค่าใช้จ่ายในส่วนอื่น ๆ ผู้ปกครองมีความคาดหวังกับวิทยาลัยมาก ว่าลูกเขาจบออกไปจะต้องเก่ง มีคุณภาพ แต่ในความเป็นจริง เด็กที่นี่ ไม่ใช่ จะเก่งได้ทุกคน เด็กซิ่วก็มี เด็กติดโปรก็มี เด็กรักษาสภาพก็มี เด็กโดนไทน์ก็อาจจะมี มีเหมือนกับที่อื่น ๆ เด็กอาจจะเก่งตอนสอบเข้ามา แต่พอมาเรียนก็เหลวไหล เพราะสะดวกสบายเกินไป แรงกดดันตรงนี้เขาอาจจะมีมากกว่าเรา เราอาจจะสามารถทำงานได้สบายใจกว่า
4. แหล่งท่องเที่ยวที่ศาลายาไม่มี ไม่ได้เป็นที่ท่องเที่ยว ไม่อยู่ในเมือง ชนบทเล็ก ๆ 55..แต่เรามีแหลมสมิหลา หาดชลาทัศน์ มีงานประจำปี ต่าง ๆ มากมาย มีหาดใหญ่ อยู่ใกล้ผู้คนเรามีงานบริการชุมชนได้มากกว่า ใกล้ชิดชุมชนได้มากกว่า
5. ระบบพี่-น้อง วิทยาลัยไม่มี เป็นความสัมพันธ์กันในกลุ่มเล็ก ๆ อาจจะเป็น ปี เดียวกันหรือเล่นเครื่องเดียวกัน อยู่วงเดียวกัน สอนอยู่ที่เดียวกัน แต่นอกจากนี้ก็ไม่รู้จักกันแล้ว งานทุกอย่างต้องให้เจ้าหน้าที่ทำ ค่อนข้างทางใครทางมัน แต่เรายังเกาะกลุ่มกันมากกว่า ยังมีความเป็นพี่เป็นน้องกันมากกว่า ความรักในสถาบันน่าจะมีมากกว่า... (เปรียบกับตอนที่นายอิ่มจังเคยอยู่นะ ไม่รู้ว่าตอนนี้ยังเหมือนเดิมรึเปล่า)
ข้อสุดท้ายเรื่องของคุณค่า...เด็กที่วิทยาลัยดุริยางคศิลป์ส่วนใหญ่เรียนดนตรีมากับครู Studio คือครู รร.เอกชน เช่น ยามาฮ่า มีฟ้า เคพีเอ็น ... เป็นต้น เด็กกลุ่มนี้พอมาเรียนก็กลับไปสอนที่โรงเรียนแบบที่เรียนมา คือ สอนดนตรี มีรายได้เป็นชั่วโมง ทุกอย่างเป็นเงินเป็นทอง บางคน สอนไม่ยอมกินข้าว...เพราะเสียดายค่าสอน เด็กที่จบมาส่วนใหญ่ จะเป็นครูสอนดนตรีลักษณะนี้...ไม่ค่อยมีใครที่จบออกมาแล้ว จะมาสอนในโรงเรียนทั่ว ๆ ไป กินเงินเดือนตามวุฒ 7,000-8,000 บาท เพราะถือว่าสอนโรงเรียนเอกชนแค่วันเสาร์-อาทิตย์ 10-20 คนก็ได้ หมื่น สองหมื่นแล้ว จะมาสอนเด็กเป็นพัน ๆ คน แล้วได้เดือนละ เจ็ดแปด พัน ทำไม...กลับกลายว่าเด็กที่จะได้เรียนดนตรีกับครูเก่ง ๆ (จริงรึเปล่า) ต้องมีฐานะพอสมควร
แต่เรา เอกดนตรีที่จบจากม.ทักษิณ ผมเชื่อว่าไม่ได้เกี่ยงเรื่องนี้อยู่แล้ว ส่วนใหญ่ที่มาเรียนก็ได้เรียนดนตรีจากโรงเรียนปกติ มาจากวงโยบ้าง วงสตริงบ้าง วงสตริงคอมโบ้บ้าง ซึ่งค่อนข้างจะต้องขวนขวายและ ทรหดอดทนพอควร ซึ่งทุกคนก็คงยินดีถ้าจะต้องกลับไปเป็นครูสอนแบบที่ตัวเองได้เรียนมาด้วย ใครจบออกมาได้งานสอนดนตรีที่โรงเรียนที่ไหนสักที่ ก็ดีใจกันจังแล้ว อาจจะไม่ได้สนใจด้วยว่าเงินเดือนมากน้อย หรือสอนเด็กเยอะอย่างไร ขอแค่ให้ได้สอนดนตรีเท่านั้น ซึ่งตรงนี้ม.เราอาจจะตอบสนองความต้องการของคนในสังคมส่วนใหญ่ได้มากกว่า...
ทั้งหมดนี้ ที่พูดมาเพื่อให้เห็นว่าจริง ๆ แล้วเรายังมีสิ่งที่ควรภูมิอกภูมิใจกับคุณค่าที่สาขาเรามีอยู่ คุณค่าที่เราในฐานะนิสิตเอกดนตรีม.ทักษิณ มีอยู่ บางทีเราอาจจะมองข้ามไป มองเห็นความดีของคนอื่นมากไป ทำให้เราอาจมองข้ามความดีของเราเอง ถ้าเราไม่เห็นคุณค่าของเราเอง แล้วเราจะเก็บรักษาความดีนั้น คุณค่านั้นไว้ได้อย่างไร จริงมะ...อิอิ
เหมือนกับที่เราส่งยานอวกาศไปสำรวจดวงจันทร์ ดาวอังคาร ดาวต่าง ๆ อีกมากมาย รวมถึงดาวนาเม็ก...อิอิ กี่ปีมาแล้วที่นักวิทยาศาสตร์มีความคิดที่จะหาที่อยู่ใหม่ในวันที่โลกเราอยู่ไม่ได้ ถึงวันนี้เราก็ยังไม่เจอดาวที่เราพอจะอยู่ได้ซะที แต่โลกเรากลับวิกลจริต แปรปรวนขึ้นทุกวัน ใกล้วันอวสานขึ้นทุกที ถ้านายอิ่มจังมีประตูข้ามกาลเวลาของโดเรม่อน หรือมีรถย้อนเวลาแบบในหนังเรื่อง Back to the futher ก็จะกลับย้อนไปบอกนักวิทยาศาสตร์เหล่านั้นว่า ไปต้องเสียเวลาไปใหนหรอก เอาเวลานี้มาทำนุบำรุง ดูแลให้โลกเราอยู่ได้ตลอดไปดีกว่า...อิอิ
เคยสงสัยกันมั๊ยว่า ในอนาคตหลายร้อยปีข้างหน้า เราจะสร้างไทม์แมชชีนได้จริง แล้วทำไมเราไม่เคยเห็นว่ามีใครในอนาคตจะย้อมกลับมาหาเราบ้างเลยละ เขาอาจเคยมาแต่เราไม่เห็นเหรอ หรือว่าเขามีกฎไม่ให้กลับมา หรือว่า.... แต่นายอิ่มจังคิดว่ามนุษยชาติไม่ได้มีชีวิตอยู่จนถึงสร้างไทม์แมชชีนได้ทัน...ตะหากละ...จึงไม่มีใครย้อนกลับมาเล่าอนาคตที่โหดร้ายให้เราฟัง...
เอ๊ะ...พูดเรื่องดนตรีไหงออกไปเรื่องนี้ได้...อิอิจบนอกเรื่องนิดนึง มันเป็นเทนชั่นถ้า ขอจบข้อความนี้ด้วยคอร์ดเซเว่น...ชาวแจ๊สคงไม่ว่ากันนะ...อ๊อฟ อิอิ จริง ๆ ทุกเรื่องก็เกี่ยวข้องกันหมด ถ้ามนุษย์โลกไม่มี...แล้วเราจะร้องเพลงชาติไทยให้ใครฟัง...จริงมะ 555.อืม ใครมีอะไรก็รีบเข้ามาคุยกันได้นะ...เพราะเดือนมีนานี้...นายอิ่มจังจะโกอินเตอร์แล้ว...อิอิ แล้วเจอกันวันรับปริญญาครับ
Display posts from previous:
All Posts
1 Day
7 Days
2 Weeks
1 Month
3 Months
6 Months
1 Year
Oldest First
Newest First
Music Thaksic University Forum Index
»
เป็นยังไงกันบ้าง
Jump to:
Select a forum
Music
----------------
ทั่วไป
ศิษย์เก่า
----------------
เป็นยังไงกันบ้าง
ศิษย์ปัจจุบัน
----------------
เข้ามาคุยกัน
ติดต่อภาควิชาฯ
----------------
ถาม-ตอบ
โครงการบริการวิชาการดนตรีแก่บุคคลทั่วไป
View next topic
View previous topic
You
cannot
post new topics in this forum
You
cannot
reply to topics in this forum
You
cannot
edit your posts in this forum
You
cannot
delete your posts in this forum
You
cannot
vote in polls in this forum
